پښتو او پښتونولی

پښتو، پښتومنل، پښتوويل، پښتو کول او پښتو چلول دي. پښتانه په پښتوسره پښتانه دی او په پښتو سره به پښتانه وي.
پښتانه په پښتو چلېدلې وه او په پښتو به وچلېږي. پښتانه په پښتو پېژندل کېدل، په پښتو به پېژندل کېږي او په پښتو به وپېژندل شي.
پښتانه په خپل منځ کښې هم په پښتو يو د بله سره پېژني، پښتانه په پښتو سره، عزيزان او يو پر بل ګران دي.
د پښتنو خپلوي په پښتو سره ده، له خپل او پردى په پښتو څرګندېږي او بېليږي. پښتانه په پښتو باندې سره پوهېږي، د پښتنو خوږه مرکه په پښتو کېږي، پښتانه د پښتو نه خوند اخلي.
تر ټولو مرکو خوند وره مرکه د پښتو ده. خپلوي، له پښتانه په پښتو سره خواله کوي، له عزيزه سره عزيز ولي له خپل سره دوسته سره دوستي او له دښمنه سره دښمني په پښتو کېږي. د مشرانو احترام د کشرانو قدر او عزت، پر وړو مهرباني او شفقت، د هغوى روزنه، پر هغوى د هر پښتانه پاملرنه دا ټول په پښتو سره کېږي.
پښتانه په پښتو سره يو د بل باباګان، داداګان، کاکاګان، ماماګان، لالاګان، ناناګان وړوڼه، زامن چوچي او بچي دي او پښتنې هم په پښتو سره د هر پښتانه ببۍ، اناوې، ادې ګانې، تريندې، توړۍ، خويندې، خورکۍ، لوڼې، لورکۍ، چوچۍ او بچۍ دي.
د اولس بېلوالى او نفاق په پښتو ورکېږي؛ ځکه چې (اتفاق) او يووالى په پښتو سره راځي، پښتو ده چې له پښتنو نه يو کور، يوه کورنۍ، يو ټبر، يوه کوړمه، يو کهول او يو اولس جوړوي.
پښتو د پښتنو تفکرات، تخيلات، ذوق او هر څه سره يو شانته او يو کوي.
پښتو خورا خوږه وروري ده.
پښتو د پښتنو سره خواخوږي ده.
پښتو صله رحمي ده.
پښتو شفقت دى.
پښتو مرحمت دى.
پښتو مهرباني ده.
پښتو مروت دى.
پښتو ښېګڼه ده.
پښتو پالنه ده.
پښتو اصيلتوب دى.
پښتو سيال والى دى.
پښتو نجات دى.
پښتو عاليجنابي ده.
پښتو عزت دى.
پښتو کښې بې پتي، د ګلتوب (حقارت) نشته، ځکه چې پښتانه يې نشي منلى.
پښتو ساووتوب او باداري ده.
پښتو درندوالى (وقار) دى.
پښتو کښې ټيټال او تملق نشته.
پښتو کښې سپکه نشته، نو ځکه سپک پښتون ندى.
پښتو کښې پوچه نشته، نو ځکه پوچخولى پښتون ندى.
پښتو د پوچخولي خوله څيري.
پښتو ښه نيت دى.
پښتو د پښتنو اومسلمانانوخيرغوښتنه ده.
پښتو ښه اخلاق دى.
پښتو سپېڅلتوب (تهذيب) دى.
پښتو روغه پوهه ده.
پښتو تدبير دى.
پښتو پاکوالى دى، چټلتوب پښتو نه ده، بې پښتوګي ده.
پښتو فضيلت دى.
پښتو مزيت دى.
پښتو د پښتنو معنويت دى.
پښتو فرحت دى، سينما، تياتر او هر ډول تفرېح ده.
پښتو سړيتوب دى او سړيتوب پښتو ده.
پښتو انسانيت ته خدمت دى.
پښتو کښې لويي نشته، پښتو د لويجن سړي سر په تيږه ټکوي. پښتو کښې ظلم نشته، د لږ زورو او بې زورو سره زور پښتو نده.
پښتو کښې مظلوميت نشته.
پښتو په خبره درېدل، خپله خبره تر سره کول او په عهد وفاده.
پښتو غناده.
پښتو استغنا ده.
پښتو کښې سوال نشته او سوال او غوښتنه پښتو نده.
پښتو قناعت دى.
پښتو په حق درېدل دي.
پښتو کښې ناروا نشته او ناروا پښتو نده.
پښتو صبر دى.
پښتو حوصله ده.
پښتو زغم (تحمل) دى.
پښتو کار کول دي.
پښتو هاند او کوښښ دى.
پښتو زيار ويستل دي، زيار کښل په پښتو کښې يو صفت دى، چې دوى پرې سر لوړي کوي او پښتانه پرې ستايل کېږي، لټي، بېکاري، نازولتوب بې پښتو دى.
پښتو دين، وطن، او د پښتانه اولس ته خدمت دى.
پښتو ايثار دى.
پښتو فداکاري ده.
پښتو د اسلام، د پښتو او د پښتنو د شته والي لپاره ځان نشت کول دي.
پښتو تکړه توب دى.
پښتو ښاغگلتوب دى.
پښتو ښاغلوالى دي.
پښتو رښتيا دي.
پښتو کښې خيانت نشته.
پښتو کښې دروه نشته.
پښتو کښې ټګي نشته،تګ پښتون نه دى.
پښتو کښې غلا نشته.
پښتو کښې تالا نشته.
پښتو کښې ظلم نشته، ظلم بې پښتو والي دى.
پښتو د مظلوم حمايه ده، په نيمه شپه کښې له غږه سره سم د پېښې ځاى ته ځان رسول پښتو ده. غله، جاني او خاين پسې چيغه ويستل او نيول، ليا يې وژل پښتو ده.
پښتو صداقت دى.
پښتو کښې درواغ نشته او درواغ يې بې پښتو توب دى. نو يو پښتون نه شي کولاى چې د ځان د ګټې، ليا کومې توزنې هيلې، ليا د خپل موقعيت ساتنې، لياکوم ضرر او تاوان نه د ځان ژغورنې دپاره درواغ ووايي.
پښتون رښتيا وايي، هر چېرې يې وايي، هر چاته يې وايي او هر کله يې وايي.
پښتون رښتيا وايي که څه هم پر سولۍ وخېژي.
پښتو پاک زړه دى.
پښتو سليم وجدان دى.
پښتو ده چې پښتانه له بدو چارو ساتي.
پښتو ده چې پښتانه له بدو ليارو څخه راجار باسي.
پښتو مخه په پښتو کېږي.
پښتو دوا ده.
پښتو شفا ده.
د پښتنو رنګ په پښتو ښه کيږي.
پښتو د پښتنو د زلمو ښکولا او د پېغلو ښايست دي.
پښتو د پښتنو ګاڼه ده.
پښتو پسول (زينت) دى.
پښتو حيا ده.
پښتو د پښتنو جامه ده او حيا يې پرې ساتلې ده.
پښتو د پښتنو د نارينه وْ پګړۍ او د ښځو ټيکرى او پوړنى دى.
پښتو د پښتنو د ښځو ستر دي.
پښتو عفت دى.
پښتو عصمت دى.
پښتو د پښتانه د ناموس ساتنه پرهر پښتانه لازمه ګرځولې ده، پښتانه د پښتانه د ناموس په ساتنه کښې په سر او مال ولاړ وي.
که يو پښتون په خپل کاله کښې نه وي او نژدې خپل هم ونلري د هغه د مال او د ناموس ساتنه، د کاله خدمت يې، حتى چې د کاله لګن (مخارج) يې پر کليوالو او ګاونډيانو دي، پښتو همدغسې معامله د هر چا په حق کښې لازمه کړې ده چې د پښتنو په سيمه کښې پروت وي، که څه هم پښتون نه وي او بل څوک وي.
پښتو ده چې د پښتنو سر او مال تر ناموس جاروي.
پښتو سمه عقيده ده.
پښتو ايمانداري ده.
پښتو پر مسلمانۍ ټينګېدل دي.
پښتو سعادت ته ورغلې سمه سيخه لاره ده.
پښتو ډاډ (اطمينان) دى.
پښتو اتينى (توکل) دى.
پښتو په پښتنو اعتماد دى.
پښتو پر ځان باور دى.
د مېلمنو پالنه د پښتو ځنې ده.
پښتو ډوډيماري ده.
جهل په پښتو ورکېږي.
علم په پښتو زده کېږي.
زده کړه په پښتو کېږي.
پښتو د علماوْ مننه او احترام دى.
پښتو اّزادي ده.
پښتو قوت دى.
پښتو مقاومت دى.
پښتو اقتدار دى.
پښتو حاکميت دى.
پښتو عظمت دى.
پښتو شوکت دى.
وطن په پښتو ژغورل کېږي.
سيمه په پښتو ساتله کېږي، په پښتو کلکيږي او په پښتو درنېږي.
پښتو پښتنو ته مړينه ډېره خواره کړې او مرګ ورته حقير کړى دى.
پښتو د دين، پښتو، وطن او د پښتنو نيکونو د نامه او د پښتنو د ټولۍ د ګټې او پت ساتنې لپاره پښتانه د مقتدرو او غدارو دښمنانو په مخکښې درولي او کلکو جګړو ته يې ځېلمه کړى او پر سرو وينو يې لړلى او رغړولى دى او لړلى او رغړى يې.
پښتو د پښتنو ککرۍ د پښتنې او اولسي غروره څخه ډکې کړي او پښتانه يې په پښتو نېشه کړي دي.
پښتو زړورتوب دى، ځکه چې پښتانه په دې خبره ايمان لري چې ګټه او تاوان عزت او ذلت هر څه د خداى نه دى، بې د ده د ارادې نه هېڅوک هېڅ هم نشي کولى؛ نو ځکه پښتو کښې وېره نشته او پښتانه نه وېرېږي.
پښتو لوړ همت دى.
پښتو ننګ دى.
پښتو حميت دى.
پښتو غيرت دى.
پښتو جرئت دى.
پښتو اراده ده.
پښتو هوډ (عزم) دى.
پښتو متانت، ثبات او استقامت دى.
پښتو حزم دى.
پښتو حلم دى.
پښتو توره ده.
پښتو د پښتنو هغه مهمه وسيله ده، چې په هر ډګر کښې يې دوى بريالي کړي او هېڅ يوه وسيله ورسره مقابله نشي کولي.
پښتو تور زنتوب دى.
پښتو نارينتوب دى.
پښتو مېړانه ده.
پښتو د پښتنو هر ګوره کلک سنګر دى.
پښتو د پښتنو نه چاپېره خورا کلکه کلا ده.
پښتانه د ژوندانه درستې ګرانې يوازې په پښتو زغملى، له سره اړولې او له ځانه ليرې کولى شي.
د ژوندانه په تيارو کښې پښتانه يوازې د پښتو په رڼا لاره ميندلى او سيخولى شي.
پښتو لطف دى.
پښتو معنا ده.
پښتو دعوه ده.
پښتو اثبات دى.
پښتو نتيجه ده.
پښتو حکمه ده.
پښتو حاکمه ده.
پښتو حکم دى.
پښتو قانون دى.
پښتو پرېکړه (فيصله) ده.
پښتو ضابطه ده.
پښتو نظام دى.
پښتو انتظام دى.
پښتو سمبالونه ده.
امنيت په پښتو کښې دى.
خواخوږى په پښتو کښې دى.
عدالت په پښتو کښې دى.
پښتو نياو (انصاف) دى.
مساوات په پښتو کښې دى.
په پښتو کښې هغه ريښتينې ډيموکراسي ده؛ چې ټګي چل ول، افراط او تفريط په کښې نشته.
ظلم او استبداد په پښتو ورکېږي.
ظالم په پښتو خربشوى کېږي. د مستبدانو سره د پښتو په تيږه ټکول کېږي.
دا ولس او وطن ريښتينى او خادم په پښتو پېژندل کېږي.
د دين، وطن، پښتو او پښتنو خاين په پښتو څرګندېږي.
دظالمانو، مستبدانو سټه او ولۍ په پښتو ويستل کېږي.
پښتو کښې کشران د مشرانو لپاره او اولس د حکومت لپاره نه دي، بلکښې مشران د کشرانو لپاره او حکومت د اولس لپاره دى، د دوى موقعيت او احترام د پښتنو په سترګو کښې د دوى د خدمت په تناسب دى.
پښتو د سمو مشرانو مننه ده.
پښتو د خاينو مشرانو رټنه ده.
ډګر په پښتو ګټل کېږي.
خلاصى او نجات په پښتو کښې دى.
جنت پر اسلام باندې په پښتو کولو ګټل کيږي، حورې، غلمان او د جنت بې شمېره نعمتونه پښتنو ته په پښتو په لاس ورځي.
پښتو د پښتنو د دواړو نړيو د سعادت ضامنه ده.
پښتو د پگښتنو دوړو روزونکې (مربي) ده، د زلمو د زڼو قوت او خوشحالي ده، د زړو لکړه او امسا ده.
پښتو د پښتنو د ژوند وساه او د مړو کپن دى.
پښتو د پښتنو د ژوندانه نه ونجېدونکې او نه بدلېدونکې کړنلار. دستور العمل او پروګرام دى.
د پښتنو د دواړو نړيو چارې يوازې په پښتو سره سموالى مينده کوي.
پښتو پښتنو ته د مړينې ډول او دود ورښيي، مړينه هم خداى ږو په پښتو سره خوند کوي.
پښتو د پښتنو لوى ناموس دى.
پښتو د پښتنو د ټولنې روح دى.
پښتو د پښتنو روحونو او معنوياتو منځۍ (مرکز) ده؛ يعنې د پښتنو روحونه او معنويات په يوځاى کښې غونډوي.
پښتو د پښتنو لالۍ ده. پښتو د پښتنو هغه حق دى، چې يوځاى ورسره زېږېدلى دي.
پښتو خو نو پښتو ده پښتوده
پښتوده او پښتو (پښتنواله) ده.
د پښتنو سرلوړوالى په پښتو دى.
پښتو په پښتنو درېدل او سرو مال ترېنه جارول دي.
پښتانه په پښتو نازېږي.
پښتانه په پښتو سر لوېنه کوي.
په وروستۍ کښې! تللې پښتو هم په پښتو راګرځي، لنډه يې دغه چې د پښتنو شته والى په پښتو سره دى او پاېنه (بقا) به يې هم په پښتو سره وي.
پښتانه په پښتو ولاړ دى، که پښتو نه وي؛ پښتانه غورزېږي، پر زېږې، سټه يې خېژي او ورکېږي.
پښتو غواړي چې د پښتنو درست زده کړي ويښ زلميان، هر يو پوه، حساس پښتون، د تللې پښتو د ستاينې، راګرزونې، راڅرګندونې، ارتوالى، لوړوالى او خپرونې په ليار (تعميم) کښې، خپله ټوله مادي او معنوي قوا په کار واچوي او د خپلې وسې او توانه سر سم هاندو کړي، درستې بې نظمۍ، ټولې ناکلارې او ناهو سايى د بې پښتو ګۍ څخه را پېښې دي، بې پښتوګى دغومره بېرته پاتي کړي يو، د بې پښتوګۍ له امله دغومره ټيت لوېدلي يو، د بې پښتوګۍ له لاسه ټوټې ټوټې يو- ځان ځاني د بې پښتو ګۍ څخه منځ ته راغلې ده.
درستي بښکولى (ټول فلاکتونه او مصيبتونه) د بې پښتوګۍ والې له کبله رارسېږي او نورې لانجې به دهمدغې لارې نه راپېښې شي.
حکومت د بې پښتو ګۍ له امله حيران دى او لاره يې ورکه کړې ! او اولس د بې پښتوګۍ له لاسه بې پته، خوار، زار او ورک دى؟ ټول د بې پښتو ګۍ په اور سوي يو، د بې پښتوګۍ په اور سوزو، د بې پښتوګۍ په اور کړېږو، د بې پښتوګۍ په اور وريتېږو؟ ښايي د بې پښتوګۍ د لاسه وژاړو، د بې پښتوګۍ د لاسه کوکې او سورې وهو!
(دا توری له ټول افغان څخه راټول شوی دی