د ووه زره لسم کا ل
زه دي په ژوند کې بېرته نه يا دوم
تا د زخمونو سو غا تو نه ر اکړل
زما په زړه د ووه زر ه لس زخمو نه
زما کما ل دي رانه بېل کړ په ژوند
زه د هغه له لمر ين تو رو څخه
د عر ش تر ورځي دي محرومه کړمه
د غم سېلا ب دي پد ې کلي را وست
بيا په ګوهر پسي د نيا لټو م
د شوق قلم دي راته کونګ ا يله کړ
د صنو بر د د نګو ونو سيو رې
د زيا رت غرونو کې يخى غوند ي شو
د لر او بر افغا ن په زړونو کې غم
لکه بېکا ر ه بو ټى و ټوکېد ئ
څنګه په تېر کا ل پسي و ژاړ مه
د کند ها ر ما ښا م کې ښکلې ډ ېو ه
د تور ما تم د مر ګ سيلۍ وهلې
سر پو ش با زار کې د ا جل په ګو لۍ
چا د قلم خا وند په وينو سور کړ
1/1/2011
کلات