تصور
سید عبید الله نادر
تصور
که زه پوی په ټـول اسرار د زمانه شــم
نو به هله په عالــــم کې فـــــرزانه شــم
که دعلم او حکمت نه یو څـه زده کــړم
نو په پوهـــه به د علم خــــــزانه شــــم
یو ارمـان د ارمــانــونـــو نه می دا دی
چې ګلزار کښي ســتا د حسن ترانه شم
چی صورت دی کله راشی تصــور ته
هغــه دم شمه بیــــخوده مستانه شـــــــم
په خورو ورو زلفانو کې ځــای راکړه
چې د حسن په شعـــلو دي پروانه شــم
زه یو ګل یــم رژیدو ته نژدې شــــوی
پریږده ستا چې په لمن دانه وانه شــــم
ځم ســاقي له لاســـه اخلمه جــامــونه
یو شیبه چې می له ځـــانه بیــګانه شم
درد و غم به د دنیا هم پسي هــیر کړم
که قبول د خــپل صنم او جـــانانه شـم
دي مالت کښی د هیڅ چا قدر نه کیږي
ځمه چـیري چې د ښـکلو دُردانه شــم
تواضع به د ســاقي هــومره زه وکړم
چې قبول دا ســتا د در او آســتانه شـم