غزل
د زړې زمانې نکله! کومه دي د کار سرونه
دا خو رسيدلي دي هر کاڼي ته په شمار سرونه
د خونی فلک د سترګو بيا ګزمې رانه چاپيرې
بيا سترګو کښي څاري، را نه اخلي د دستار سرونه
داسي سر چي سل منزله تر بورجله راته راوړي
چرته که له سلو سي پيدا داسي شهکار سرونه
دا چي يو وتلئ نه وي سل پرې راسي
څه عجب يو فصل! دوى کرلي دي اغيار سرونه
سل دې ومره يو دې مه مره دا متل د کوم عالَم دى
سر خو دلته ومري، سل په دار سوو دا د دار سرونه.
دا خو رسيدلي دي هر کاڼي ته په شمار سرونه
د خونی فلک د سترګو بيا ګزمې رانه چاپيرې
بيا سترګو کښي څاري، را نه اخلي د دستار سرونه
داسي سر چي سل منزله تر بورجله راته راوړي
چرته که له سلو سي پيدا داسي شهکار سرونه
دا چي يو وتلئ نه وي سل پرې راسي
څه عجب يو فصل! دوى کرلي دي اغيار سرونه
سر خو دلته ومري، سل په دار سوو دا د دار سرونه.
E-mail: [email protected]