غزل
چې نظر مې په نظر د دلبر پریوت
په یوه نظر لمبه شوم محشر پریوت
د زړګي د باز بڼکې مې پر پر شوې
چې پرې غشې د اشنا د نظر پریوت
تش نظر مې څله ګرم بولۍ یارانو
جل وهلی په اوبو د کوثر پریوت
تر ایرو لاندې سکروټو مې ښپې وسوې
چې ګذر مې د جانان پر ګذر پریوت
و قدم ته مې باڼه ورته هوار کړل
لکه بت لره سجدې ته اذر پریوت
چې مې تړمې اوښکي مخ د نګار ښکل کړ
لکه څاڅکی پر ګلپاڼه سحر پریوت
څه خوږې خوږې مزې خوږې شیبې وې
چې مې لاس د خوږ صنم پر ځیګر پریوت
چې یې زلفې پر رخسار باندې خورې کړی
هاغه دم سیوري کاږه او نن له دوستانو سره یوه شوخي!
د هغه مهال یو غزل چې ما هڅه کوله شاعر شم،
خو نشوم او هماغسې خبریال پاتې شوم.
خپلواک ساپی