ګل
هر يو ګل دى پاڼې پاڼې نشته ساه يوه غوټۍ کې
په سپرلي کې هم خزان دى، وير ژړا ده په ښادۍ کې
تږى تږى يم چې نه يې، جل مې اخلي چې دې وينم
اخر ساه به رانه وزي په دې تنده لېونۍ کې
دا يو ځان مې ملکيت دى دا به تانه صدقه کړم
ياره! ما سره نور څه دي په غريبه غريبۍ کې
دا زما خاورې ايرې ژوند پکې ستا نيازبينه مينه
لکه ګل وي چا ټومبلى په ريښې ريښې پګړۍ کې
چې دې خپل زړګي ته ګورم، د يارانو په محفل کې
لکه کور د چا کنډر وي په اباده ابادۍ کې
برقه ته چې شاعري کړې پدې بې شعوره وخت کې
لکه غرونو کې څوک اوري خپل اواز په واپسۍ کې
سعدالله جان برق