مرثیه
ګلاب یې ښخ کړ، پر ریدي یې خاورې واړولې
پر یوه داسې شاه زلمي یې خاورې واړولې
مور یې خالي کټ ته ورمنډه کړه، ژړا کې وویل:
خلکه! زما پر سپین بچي یې خاورې واړولې
ستا د جنت په شوق راوتي کارنامې ته ګوره
د چا پر ټوله ابادي یې خاورې واړولې
اوس یې جامې ښکلوي، بوی پکې د زوی لټوي
د یوې مور پر زندګي یې خاورې واړولې
سبا اختر دی خو کورونو نه به چیغې راځي
څه پر نادره خوشحالي یې خاورې واړولې
له (لښکرګاه) ځنې جارو کړ د ځوانانو لښکر
څه پر نامي نامي بچي یې خاورې واړولې
توره بلا ده، څراغونه وژني شپه جوړوي
د رڼا ګانو پر ټولي یې خاورې واړولې
(دوسته!) څه حال دی؟ خو سرخط د خبرونو وي تل
بس پر پلاني او پر پلاني یې خاورې واړولې
نعمان دوست.