غزل
د شونډو سر دې خزانه ده پکښي شات وينمه
دغه سرې شونډي ميخانه، زړه دي جومات وينمه
دا خو سهي ده حرم تش مکه خالي غوندي ده
خو انسان سپين دی، زړه يي تور لات و منات وينمه
ته چي تياره کي وې نو ښه وې ما ليدلې ياره
دا چي رڼا ته سوې رنځور يم زړه مي مات وينمه
ته يي د سر په سترګو ګوره زه د زړه په سترګو
ته به يي نه وينې خو زه يي سات په سات وينمه
نسيمه يار له مودو پس دی يوه شپه راغلی
دغه راتګ يي د دې تېر عمر زکات وينمه.
