خمار مې نه ماتېږي
خمار مي نه ماتېږي شرابونه بېګانه دي
ساقي راته اشنا دئ خو جامونه بېګانه دي
پښېمانه درته نه يم بد ګومانه راته نه سې
جنونه ته مي خپل يې ځنځيرونه بېګانه دي
سجدې ته يې د يار کوڅې ته نه يمه بللى
پردى قاصد راغلى پېغامونه بېګانه دي
پتنګ په دې محفل کي وزر نه سي خپرولاى
لمبې پکښي سړيږي پانوسونه بېګانه دي
دې ښار کي ربابونه د سنګسار په غېږ کي غواړه
نغمې ګوتي کي ژاړي شهبازونه بېګانه دي
لښکر د غمازانو دي له کومه رابللى
جانانه ستا په کلي کي مي پلونه بېګانه دي
چي زما د لېونو چيغو جواب ورسره نسته
يا زه يم بدل سوى يا دا غرونه بېګانه دي
غرور مي له ناکامه تش آسمان ته کچکول نيسي
ازل خو داسي نه و قسمتونه بېګانه دي
ستا دم د مسيحا دئ زه منکر ور باندي نه يم
طبيبه لاس دي جار سم پرهارونه بېګانه دي
سجدې د جهاني پر تندي مه غواړه زاهده
په دې سرکښه ښار کي محرابونه بېګانه دي
(عبدالباري جهاني)