د بابړې د شهيد ګېله

د بابړې د شهيد ګيله او تپوس

ارمان ارمان دی بې پروا پښتونه-

ځکه خو پروت يې بې نوا پښتونه-

د خپل وجود په خوږو نه پاڅې ته-

چې دا به څنګه او په څه پاڅې ته-

نن درته بيا هيره قيصه يادوم-

درته غمژنه حادثه يادوم-

په هشتنغر توره بلا راغله-

په نوي رنګ کښې کربلا راغله-

لوﺉ او واړه ښځې سړي قتليږي-

په خپله خاوره ګلالي قتليږي-

انګريز چنګيز نه پاکستان راغلی-

نوی جمهور او مسلمان راغلی-

د جوړيدو يې پوره کال نه دی-

حل يې پښتون سره جنجال نه دی-

په تور زړه داغ پښتونستان پروت دی-

ځکه په جيل کښې باچاخان پروت دی-

ورځ دولسم اګست بدرنګه شوله-

په امن خوښو دنيا تنګه شوله-

يو خوا ته اور بل خوا ته سره ګلونه-

ريژي بې وخته پښتانه ګلونه-

تږي اوبو ته په چينه اوده شو-

خوُږ د بابړې په سينه اوده شو-

د حق غوښتنه يې قصور شو نن-

هر يو په برخه کښې منصور شو نن-

دلته د سرو ګولو باران کيږي-

هلته شاباش په قيوم خان کيږي-

اخر دا دومره ظلم زور په څه؟

زما په خونه بل دی اور په څه؟

زما ګناه څه وه غوښتنه کؤم-

زه يو پښتون شهيد پوښتنه کؤم-

اول پښتونه ته ځواب راکه-

ما سره کښينه خپل حساب راکه-

زه ستا په ننګ او په غيرت لاړم-

ستا په حيا ستا په عزت لاړم-

ما ستا د کور په ناموس ننګ اوکړو-

د وخت يزيد سره مې جنګ اوکړو-

مرګ ته په مخ لاړمه نر پاتې شوم-

لکه د غر په خپل سنګر پاتې شوم-

زما تيوس اوس په تا فرض نه دی؟

د وينې هر څاڅکی مې قرض نه دی؟

دا بل تيوس مې د جهان نه دی-

د بشردوسته هر انسان نه دی-

د ظلم زور خلاف ستا غږ نشته-

عمل خو پريږده چې هيڅ زؤږ نشته-

ای د ړندو کنړو دنيا واوره-

په ډاډ راوتی ومه ستا واوره-

د شهيد روح درنه پرواز کؤمه-

درته قيصه بله د راز کؤمه-

دلته مې هم لا څه اسره پاتې ده-

هلته مې بيا خبره سره پاتې ده-

زه په قيامت به قطارونو کښې يم-

بيل بيل منصور به زنځيرونو کښې يم-

رب ته خپل نوم چې په محشر اخلم-

سم به محشر ورته په سر اخلم-

ګوره پښتونه څو چې ساه اخلې-

که زه دې هير کړمه ګناه اخلې-

زما د وينې برکت شه په تا-

دا مې يو زيری د وحدت شه په تا--

بهروز خان وحدت