غزل
خان زمان کاکړ
غزل
پردی پردی مې زړه د ذات په کنډواله کې پروت دی
دا يمه زه که څوک افغان په بنګاله کې پروت دی؟
د پښتانه تصوير به دومره هم بدرنګه نه وي
څومره بدرنګ چې د تاريخ په حواله کې پروت دی
زما دارو خدای تجويز کړي د انګورو اوبه
زما د زړه علاج د ميو په پياله کې پروت دی
دا درته چا وېل چې رهبر اسلام آباد ته تللی
ما ته ده پته چې په جېل د اډياله کې پروت دی
د خپلو خلکو خپلې خاورې غم ته چرته اوزګار
دَی خو د کفر او اسلام په کشاله کې پروت دی
ده ته خو چا هم حقيقت د ژوند ښوولی نه دی
دَی له عمرونو د وهمونو په جاله کې پروت دی
پرون يې وېل چې زه افغان يم له زرګونو کالو
نن وای ثبوت مې د انګرېز په قباله کې پروت دی