باچا
بادشاهي د جهان څه کړې، ځان له ولې زياتۍ غم
د انصاف تلل مشکل دي، څه به ډېر کړې څه به کم
داسې تخت به څه کړې چې پرې شپه او ورځې ژاړې
خپل غمونه دې لا لږ دي؟ د جهان غمونه غواړې
د ټټوانو په ګله کښې، غټ ټټو مخکښې روان وي
لوئې باچا د ځناورو، د هماو لوئې حېوان وي
دا دنيا د سپي لکۍ ده، نه نېغېږي نه سمېږي
په وجود توره پيشو ده، چې ئې وينځې لا تورېږيري
بادشاهي هله جوړېږي، چې نيم لګي شي نيم مړه کړي
چې يو کس د بل په غوښو، د خپل کور کوتري ماړه کړي
د دې ژونده څه مطلب شو؟ چې يا مرې يا به بل وژنې دا مېوه ګلاب د څه شو؟ باغ ساتې او بلبل وژنې
ربه! ماله که دې راکړه، بادشاهي د کل جهان
زه به ئې وغورزوم له کوره، لکه سوټې په ډېران
دا يو دوه ګړۍ ژوندون، زه په جګړو نه شم تېرولې
ددې ظلم په کټوۍ دې، ربه! بل کېږده برغولې
ماله راکړه څو ګلونه، يو نيازبين شانتې جانان
يو وړوکې غوندې باغ، او په خوا ئې سيند روان
چې ئې زه په غاړه ناست يم، په يخ سيوري د خرولې
په مزه مزه ليکمه، د مزې مزې غزلې
کله کله تانه ربه! د وړو په شان ګيلې
کله تود ژوندې اميد، کله سوې اسوېلې
کله ټنګ کله ټکور، کله جام کله دلبر
يو جهان کښې د رنګ ډوب، د جهانه بې خبر
بادشاهي هغو له ورکړه، چې زغملې ئې شي زور
چې په لاس لکه قصاب وي، په خصلت لکه منګور
چې خپل ځان ته شي کولې، قرباني د ورور د وينې
هم هضمولې هم خوړې شي، د غريب د وينو پينې
تاج وړلې هغه سر شي، چې وژل لکه وبا کړه
لکه پړانګ داړل څيرل کړه، ويرول لکه بلا کړه
تخت هم نه پائي بې زوره، بې د تورې د جلاده
بادشاهان چې څومره ډېر وي، دومره وي دنيا برباده
لوی بادشاه وي لويه ژوره، دې په وينو زوو پائي
بادشاهي لکه د اور، په وريتو په سوو پائي
ربه! فضل په مونږ وکړه، مونږ ساته ددې آفته
چرته غټ خر ته په شا کړه، دا د سرو لالونو کته
سفارش ورته دا وکړه، صېب زمونږه ده بابته
وې پام کوه د دله خره، غني ونه وۍ په لته
لیونی فلسفي غني خان بابا