غزل
زړه دې بد شی سم چې تاته په کاته شم
چې درنه شم، وایې څه شو؟ وایه څه شم؟
جګي جګي که مې ته په زړه کې زړه شې
درېغه درېغه چې دې زه په زړه کې زړه شم
څومره زه یم یاره ستا د دیدن تږی
چې دې مخ ته کړم نظر اوبه اوبه شم
هېرونکیه بیا به وایې څه مې ورک وو
لکه یاد کله درپېښ چې ستا په زړه شم
څه خبرې مې په زړه دي خو سلګۍ شي
طوفاني سترګو ته ستا چې په کاته شم
زلفې پرانیزه پرېشان یم د شوګیر نه
په دې ګڼ سوري چې جمع زړه اوده شم
شمع رویه چې رقیب ته په خندا شې
لکه دود دې د محفل نه په واته شم
شور او زوږ مې حوصله د لوی منزل شی
ګڼې یم د همت زانړی چې په تله شم
جشن خال یې د محراب وروځو امام دی
حمزه نیت کړه که واهه او که باښه شم
[امیرحمزه خان شینواری]