دخوشال خټک
خوشال خان خټک
زه د غين له لاسه چا و ته فرياد کړم
لمونځ زما له لاسه ووځي چې کوس ياد کړم
په درست کال په مخ ناولی کوس ته پروت يم
په حيرت شم چې په ياد هغه فساد کړم
د ځوانيې حال مې نه دی چې مې ووې
دا خبره د پيرۍ و د هفتاد کړم
له پرديو مې توبه واړه په خپلو
د ځوانيې حال به هم ور ته په ياد کړم
کله لس، کله زيات کم، کله تر شلو
د دخول ويل و چا و ته تعداد کړم
چې ملا به بانګ نماز وې، ما به کوس غو
د روژې په ښه ثواب به يې ناښاد کړم
نه په حيض نه په نفاس له ما څوک خلاص و
څه د غيڼ ناسازې چارې په فرياد کړم
ورځ و شپه راته مخ څټ وې لس پنځلس
ګوی مګوی ويل لږ نه دي که يې ياد کړم
په ځوانيې کې مې کار لکه د دد و
په پيريې کې خدای څه، خو ادم زاد کړم
چې مې غيڼ دا هسې بد دی ګومان مه کړه
ځکه خدای په ډېر اولاد کې بد اولاد کړم
له ناپاکو نه ناپاک، له پاکو پاک وي
زه دا نقل د کتاب د خپل استاد کړم
که څوک شته چې يې د زړه په غوږو واوري
مسخره مذاق مې نه دی دا ارشاد کړم