پړ
پر پخوانو پلونو راغلم
نا بلده مې ګامونه
دا کوڅې هغه کوڅې دي
خو تېر شوې دي کلونه
دلته څومره ډير ولس و
تورې شپې به هم رڼې وې
دا کورونه ټول اباد و
دلته کلی و دېرې وې
بابا تاته هم ياديږي
دې جومات کې يو امام و
په لنډي ملا مشهور و
پر دې ټول کلي يې پام و
د دې خلکو ژوند هوسا و
کې ښادۍ وې او سندرې
د يو بل پر غم غمجن و
د ورورۍ يې کړې خبرې
دا څه وشول دا څه کيږي؟
بابا ته په دې پوهيږې؟
د دې خلکو مېنې ورانې
دوې به چيرته اوس اوسيږي؟
بابا لاس پر ږيره تېر کړ
سپين پټکی يې پر سر سم کړ
سپينې اوښکې پر مخ راغلې
بيا يې وچ د سترګو نم کړ
بابا ویلې دغه کلی
وران کړی همدې ولس دی
بل څوک نه دی ملامته
پړ د کلي هر يو کس دی
نظیف تکل
03.05.2018