لوظ
چې يو ټوټې ټوټې دی
بل د نړۍ د موجوده قامونو
د لېونۍ منډې نه
د سلو کالو په اوږده فاصله
وروستو دی پاتې او حېران ولاړ دی
زه د هغې پښتون بدبخته قام بدبخته شاعر
په دغې قام نازېږم
په دغې قام باندې سندرې ليکم
او په سندرو کې په خپل سپېرۀ بخت ناز هم کووم
ځکه چې زه ، خداېې هم په دغې قام کې
په دې لوټ شوي او غمژن وطن کې
بس يو شاعر يم زېګولی ، شاعري به کووم
ددغې قام دغې وطن او دغې خاورې په نوم
او په دې يقين چې د دنيا دا موجوده قامونه
په خپله منډه کې رالاندې کړمه
او د خپل قام د مخه ټولې کرښې اوباسمه
د سرو لمبو نه ېې را اوباسمه
ورله نم ژنې سترګې پاکې کړمه
او په لاسونو کې د حسن پسرلي ورکړمه
او په پاړژنو رپندو شونډو کې
ورکړم د مينې او سپرلو سندرې
چې دا جهان اومني
چې پښتون هم په دې دنيا کې د يو قام په نامه
د يوې ژبې يو تهذيب په نامه
د ژوند جوګه ، اولس جوګه قام دی
Rahmat Shah Sayal