غزل
له خپل ځانه هم په دې وجه بېزار يم
چې د ځان په دايره کې راايسار يم
سپينو اوښکو د سېلاب پشانې يوړم
تورو سترګو ته بيا هم په انتظار يم
ګل نه څه پوښتې چې مينه څنګه کېږي
اوسېدونکى د ښيستونو د بازار يم
ياره مينه اوس په ښار کې اوسېدل دي
کور مې هم د کرايې دى او بې کار يم
خپلې ژبې يې په خپلو چړو پرېکړې
زه د داسې قوم غږ يمه، دستار يم
Abdul Hadi Hairan