پښتو متلونه

هرچاته خپل وطن کشمير دی

خپل کورساته ګاونډي غل مه نيسه .

د ورغومي تڼاکه مرغلره ده .

خپله ژبه هم کلاده هم بلا.

مه کوه په چا، چې وبه شي په تا .

مارته په لسټوڼي کښې ځای مه ورکوه .

ديولاس څخه ټک نه خيژي .

موړ د وږي له حاله څه خبر دے .

که غر لوړدے په سرلارلري .

کوږ بار تر منزله نه رسېږي

څه چې کرې هغه به رېبې .

مېړونه مري اونومونه يې پاتې کېږي .

چه غورځي هغه پرځي .

خپل عمل د لارې مل .

دګورشپه نه په کورکېږي .

مارخوړلی له پړي بيرېږي

چې په تمه د سپروشي، هغه پاتې په ميروشي .

بنده ترخپل وس پړ دے .

اوبه په ډانګ نه بېلېږي .

اوبواخيستی ځګ ته هم لاس اچوي .

خوشحال خټک! په درنو دروند، په سپکو سپک .

دکبرکاسه نسکوره ده

خپل عيب دولومينځ دے .

نه د دين شو او نه د سادين

میم زر ما او ټوله ځما

که غر لوي دي په سر ي لار ده

چي شپه ي تر منځ وي، د هغي بلا مه يريږه

توري يرو ل کوي، سپيني ورو ل کوي

که اوربشي پيسه سير شي، د خرۀ هم هغه لپه ده

چا په کلي کي نه پريښودو او دۀ وييل خر مې د ملک کره وتړۍ

بزي بزي، شودي به راکي خو د پچو ډکي-

وار وار کله د ځوي کله د پلار-

نمر په دوه ګوتو نه پټيږي-

د بارانه تښتيدمه، د ناوي لاندي مي شپه شوه-

د کلي وؤزه، د نرخه مه وؤزه-

په جنګ کي اسونه نه څربيږي

د کور جل سپکه وي-

وطن په خلکو ښايسته وي-

د خرۀ مينه لته وي

خر د خيد(شنو) په خوراک څه پوهيږي-

سل په لالي پوري، يوه پرې د بنګړو-

د دروغو مزل لنډ وي-

د لامدو به څه لامدۀ کي-

دلمدو خټو لږې اوبه دارو وي

د زورور اوبه په لوړه ځي-

چې ته هم راڼۍ شې ، زه هم ، خټې به څوک کا-

زما پېدا په ما لګيا-

کږه خوله سوک سموي-

سينځخ په لوټه اوختو، کشمير ئې وليدو-

په کور کي مرور وؤ، په غرۀ کي ي ګورګوري نه خوړي-

نر هغه ده چي کټي ګپي وهي-

د غل مخ تور وي- د سنډګا نو په جنګ کي چيندخ مري- سنډا ته سريندي مه وهه-

په