ستړی ژوند

ستړی روح

شاعر: سید عبیدالله نادر

هر شیبه د درســت عـــالم غـــمونه خورمه

په اندیښــــنو کـې، خـــپل عمر تـــیرومـــه

دې غــدۍ کې ، نا کــــراره ژوند د لاســـه

ستړی روح می ، په کالبُد کې ګـــرځـــومه

په دې لارو او کــــــوڅــو ، د انتـــحار کې

زه قطرې قـطرې ، بدن راټـــــــولـــومــــه

د دراتګ غـــــم چې می ، ونه کړې مـرګيه

زه په خپله خـــوښه ، ســــتا لـور ته درځمه

عاجزۍ اوښکي می راغلي ، تر ګــــریوانه

په خپل اوښکو می ، پرهـــــر د زړه ګنډمه

چې د درد په ویــــــنا ، زړونه یې دردیږي

ځم هـــغو ته ، خــــپلي اوښـــکې تــــویومه

چې ګـــوهر د معــــرفت ، دلـــــته پیدا کړم

سمـــندر کـــــې د معنی ، غــوپۍ وهمـــــه

معرفت د ورشــــو باز وم ، حقیــــــقت کې

خــو د زړه په ســــــــترګو ، چــا ونه لیدمه

د پاڅون چې یوه څرک یې وي ضــمیر کې

داســي خـــلـــک له غــــفلته ، ويـــــــښومه

د وطـــن فراق اوږې ، زمـــا درنې کـــړې

چې کلــــونه د بیـــــلتون ، بارونه وړمــــــه

که هر څو له هرې خوا ، تیارې خورې دي

دا تــــــیارې ، په معــــــرفت رابد لومــــه

..............

د معرفت وږمې

ښاعر:سید عبیدالله نادر

زه چې کله ډوب شمه ، د ناز په خــیالونو کې

لاړ شمه ، بیا ورک شمه، په خپلو جهانونو کې

کله شــــم ژورې ته ، او کله شمه ، هسکې ته

کله غوپه وخـــورم، د فـــطرت په دریابونو کې

څوک به می راورســي، انداز د خــــیالونـــو ته

زه چې ژورسـوچ کې ، وزنګیږم، په ټالونو کې

نه وړي بیخودی می، د مستۍ او د جنون په لور

زه نه یمه خود کې؟ یا څه چل دی، شرابونو کې

کله د غــــرقاب ځیني وباســـــم ، د معنی ګوهر

کله شمـــه ورک، د سمـــندر ، په توفــانونو کې

ویني حقـــــیقت کې ،عارفان می عـــاجزۍ مقام

کله چې ډوبیږمه ، د اوښـــکو ســــــیلابونو کې

هغه کیفیت هم ، چې په درک د عاجزۍ کې شته

کله یې موندلی شـــي شاهان ، په محــلولونو کې

زه لـــکه د ګل په څـیر، وږمې د محــــبت شیندم

هر لوري یې لیږم ، په شــــعرونو پیــغامونو کې

زه چې حکمــــــتونه، په هـر پاڼي د ګلـشن ویــنم

څوک یې میندی نشي ، په نســـخو او کتابونو کې

بوی د معــرفت می لـــه وینا، صـــاحبدلان اوري

زه یمـــــــه دیره، لــــکه وږمـــه لا په ګــلونو کې