غزل
لمر په شا وړي د سایې کور
دا دونیا د کرایې کور
یوه ورځ دې پسې اخلي
زندګي ده د میرې کور
راته نیسي هره لاره
شه خراب د وسوسې کور
پکې ورک شمه له ځانه
موسیقي دی د هغې کور
ناببر غمونه راشي
زما تن بې دروازې کور
د هر ښکلي پرې جګړه ده
شوې زړګیه! د دعوې کور
تر جوماته درتلای نه شم
بل را وښیه نیزدې کور
راغلو لاړو څه مو غواړې
چا لیدلی د شېبې کور
بارکواله! وړي اوبه مو
د خوبونو د کوڅې کور
بارکوال میاخېل
Barakwal Miakhel