غزل
دا ستا در به په هزار درمان ورنه کړم
دانېسته به دې په سود او زېان ورنه کړم
که څوک راکاندي دنیا و عقبا دواړه
عاشقی به دې په این و آن ورنه کړم
که مې چرې لاس د ستا په بوسه بر شي
دا نعمت به دجنت په خوان ورنه کړم
څو می تیغ په پلو نه دی لګیدلی
ستا پلو به و رقیب آسان ورنه کړم
که یو ځله مې ستا زلفی په لاس کېوزي
یو ویښته به دې په درست جهان ورنه کړم
څو و نه وېنمه ستا سترګي که خدایی کا
عزراییل لره به هومره ځان ورنه کړم
معشوقی د عاشقانو دین ایمان دی
زه به چا لره خپل دین ایمان ورنه کړم
ستا تر زلفو پوری پوری نوری زلفی څه دی
په خاشاک به د چمن ریحان ورنه کړم
په رحمان د ستا د لبو می حرام شه
څو د خپلو وینو جام تاوان ورنه کړم
Rahman Baba
رحمان بابا