غزل
عبدالهادي ملا
ستا چي یاد،ومه،ځواني وه، تاچي هیر کړم اوس زړېږم
مست اټک وم بهېدمه،دروند خیبر سوم رانړېږم
داد لمر د تندي اور دی،د مالګینو شونډو زور دی
تنده نه سوه یو بلا سوه،ډوب په بحر نه اوبېږم
تور او سره رنګونه یو دي، د وخت لمر ته نه ټينګېږي
که له سترګو دي کړم لري،نو د شونډو هم هېرېږم
په پېرزو د یارانې مي،شهادت راخراب نه کړئ
د ګدۍ یارانو واورئ،لاس مو نه غواړم ډوبېږم
د سحر د سترګو پرخه،د مازګر د غروب کرښه
ستا د حسن خیال آباد کي،پردېس خیال یمه تېرېږم
خوله مي بوی کړه بېګناه یم،نه څه څکلي نه خوړلي
دې محله کي د رندانو،شیخه تانه لږ پټېږم
تا وې غیږي ته را ړنګ شه،زما د غم پښتو د غاړي
ستا د ورور د بدۍ یمه،خو له موره دي شرمېږم