غزل

تور ګيسو دې په چندڼ باندې ښامار دي

تورې زلفې د سنبل د نوبهار دي

.

تورې سترګې د هوسۍ د خطا شوې

چې وَ څړ وَ تَه پرتې په سنبل زار دي

.

تورې وروځې دې لينده، باڼه دې غشي

عاشقان يې زخمي شوي په ګوزار دي

.

مصفا تندی دې ښه دی تر بلوره

بیدلان يې په سَرونو خريدار دي

.

دغه خال چې دې د وروځو په پيوند دی

د خطا د ملک اصلي نافې ترې زار دي

.

سپينه پوزه دې د غوټۍ د زنبق ده

چې چاپير ترې نور ګلونه د ګلزار دي

.

بناګوش دې نسترن دی غوړېدلی

د چنبې تر ګلو به دواړه رخسار دي

.

سپينه خوله که دې غنچې سره نسبت کړم

د غنچې غوټۍ کله شکربار دي

.

دواړه سرې شونډې دې ښې دي تر سرو لعلو

سپين غاښونه بې بها دُر شهوار دي

.

ښايسته زنه دې سيب د سمرقند ده

چې خواږه يې تر نباتو نه بسيار دي

.

صراحي د سپينو زرو، سپينه غاړه

سيم آسا اوږې دې هم په دغه شمار دي

.

واړه تن دې د حلب تر ښيښې صاف دی

چې رازونه دې درون ترې نمودار دي

.

سپنې لېچې دې مصرۍ تُورې تېرې کړې

چې خونونه يې په غاړه سل هزار دي

.

د ياقوتو نګينې، د سرهٔ نوکونه

ځای په ځای دې په اوږدو ګوتو کتار دي

.

چې مې ستا د تيو ښه ننداره وکړه

هغه کلک په لذت ډک خواږه انار دي

.

د نامه غوټۍ دې ګل دی د ګلابو

کیڼ او ښې د ګلو پاڼې پرې انبار دي

.

د نامه دې کښته دم وهلای نه شم

هم هغو زده چې خبر په دا اسرار دي

.

چې وَ ملا او کوناټيو ته دې ګورم

اويزاندې پاغوندې په نري تار دي

.

د پنډيو تر صفت دې نه رسېږم

ولې سپينې په سپينوالي تر چوتار دي

.

سپینې پښې دې د زنيق ګلو پاڼې

د پښو ګوتې دې کلۍ د انار دي

.

تمام قد دې په مثال د سبر ونه

ولې سم ولاړ دې عين د چنار دي

.

سر ترپايه ننداره يې ځان دې جوړ کړ

تر تا ځار واړه راڼۍ د هندوبار دي

.

ستا مثال په هندوبار کې راښکاره شو

د لوبيا دانه يوه، مټر خروار دي

.

د ټيکۍ د دُکدکۍ لعل او دُر دې

ګوښي ګوښي واړه کيل وته تيار دي

.

ته خو ډېر مهر کوې، عمر دې ډېر شه

د خوشال خټک دې تش مهر پکار دي

.

.خوشال بابا