د غربت سوې ځواني
د غربت سوې ځواني لکه زمکه باراني
زما زور زما ځواني ستا په حُسن قرباني
دا د مینې خزانې زما برخه اسماني
عقل تل په ټپو ړوند عشق رانجه سلېماني
دا د سرو ګلو موسم دا بې کچه ځان ځاني
د زړګي سیوری پیتاو د یو ښکلي ارماني
صوفي ګرځي په براق مُلا ناست دی پېزواني
دا د ویرې نه سجدې دا د ډب مسلماني
ستا د حُسن ترانې راته یادې زباني
د دولت هر یو انبار نه دی فضل رباني
په هر طاخ کښې دي پراته ستا خطونه پخواني
محبت څه دی اشنا سلطاني ده سلطاني
پېښور کښې ملنګي او په کلي کښې خاني
چې پېدا شومه پښتون ربه ستا مهرباني
چې ورتلې په «اباسین» وس کوا پهلواني
(اباسین یوسفزی)