سوله غواړوســوله +غزل + نیمځانه هیلې
سوله غواړوســوله
ګــران هــــــېواده شـــم تـا نه قر با ن
ده وېجا ړاوزخمي دصورت هرزما ن
خپل پردي آبادي ته د نن په ښـا د ي
په هیبت دې دعوت دي روان اوراځي
اې هېواذه صـفا ســــــــــــوله تا ته دوا
چې خدمت د رته وکړي د نیا په رښتیا
که چــل ول ېې د اځل نه وي مل په عمل
چې تا ریخ دلته تریخ نه شي بیا په بل ځـل
دا ارمــــــــــــان د افغا ن ګران له ځا ن
آبـا دي، بنېا دي اوښا دي په لوړ شا ن
حرف کلام ېې مـــــدام نا تما م اهــتما م
نیمګړتېا بې لوړتېا دې کلام کـړي سـلا م
ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
غزل
دځـــوانۍ غــوټۍ یـې ګل ده یار شینــدي څپـې د حُــسن
د ټټر پاولو کې زیر او بـــم غ__ــږۍ نـغـمې د حُــــــــــسن
انــــــنـګي یې شرموي رنګ د مــڼــې باغ د پغـــمـان کې
له حـیا چـې یې راؤ اوري پر مــــــخ ډ یـــوې د حُــــســن
خط پر مخ یې په سرو شونډو د ښکـلا وو اتل سپور دی
چې راشيندي د ځوانۍ رنــګین کمـــان شغــلې د حُـــسـن
څـــــوکیدار یې د حرم دی تـــــور زنــــځیر د ښامارانو
بــېګانه ته! دغــه زلفـــې یـــې په مخ خــورې د حُــــسن
نرګسي خـنداچـې سترګـوکـې انــځــور کــــړي کله- کله
کـړي ستونــه ډ ک له میو وهي کړنګ پیالــې د حُـــسـن
د ځـــــوانـۍ سپرلی په ټولو ګــلو ګــډ او رنــګـینـۍ دي
پـه کـــې بریښي د افغان د مغز او مټ اسرې د حُــســن
افــغــان هــر خوا د اغــیار د غــیږ خندا سیمې ښکلا ده
ربـــه ! بېرته مو نصیب کړې په هیواد مـزې د حُــــسـن
د غـــــزل پـه ژبــه وګــــوره تـــــــــروې او خــــوږې دواړه
«اهــتـمـام » خورا په کـار دی چې څکې مېوې د حُسن
د پنجاب ګجرات د ؛ ۱۳۷۷ هـ ش کال وری
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نیمځانه هیلې
دا سپېره لمن د دښتو
دا ړنګ شوي خړ ځایونه
په ګردونو لوغړن کڼډواله شوي
دا نیم ژواند غوندې باغونه
دا ژوندۍ مړې شوې ځمکې
بې کسۍ نه شړېدلي
د ناپاک پردي یرغل نه!
هغه وخت کې زورېدلي
بېرته بیا د ژوندون پیل ته
تـُخنېدې هره شېبه کې
خو چې نن ئې!
د نیم ژوانده هیلو
غوټۍ په غوړېدو وې
ځولۍ کې نه ځائیدې
یون ئې په لور د خندا
خو یو ځل بیا ئې :
توسېدلې او تنکۍ هیلې
د ویر او مرګ په سمندر غوټه شوې!؟
٭٭٭ ٭٭٭ ٭٭٭
پاس په آسمان کې سپوږمۍ،ستوري
او کهکشان په شپو کې ...
لاندې په ځمکه کائېنات د طبیعت
ګوري دا ګرد او غبار ...
ډنډو د وینو ته پدې کنډوالو
د غم څپو ته فریاد او ژوبلې
بل په نیم ځانو هیلو
د زمانې دې بې رحمیو لره
ولاړ شاهـــد
او تر آبـــــــده ولاړ!!؟
په ویر لړلی ویني
دا دې
نړۍ د زړه،د زړه،زړه ویجاړ .
کابل - د ۱۳۷۱ل . ل کال د زمری میاشت
......................................................................
دغه شعرپه۱۳۷۲کال کې د پـیښور څخه د خپریدونکې
(سحر) مجلی د اوومی ګـڼـی په ۴۰ مخ کې هم خپور شوی ؤ.
Ghazal + Nemzana Heli
Pohanyar Zafar Khan Ehtimam