غزل
لکه چې نور مې د توبې هغه اثر ماتېږي
ځکه مې ستاد زلفو سوري ته نظر ماتېږي
قدم په مخکې اخلم پښې مې بېرته شاته راځي
تکل مې کړى چې درځمه خو سفر ماتېږي
سلور بښلمين شفق دې واخيست له چينې صنمه
خدايږو وېرېږمه نامردي چې کوثر ماتېږي
تا که په سترګو کې سرخي د خمارو اړوله
ګورئ قتلېږمه په زړه کې مې خنجر ماتېږي
د زلفو وريځې پرې راواړوه که خون يې نه اخلې
ستا د رخسار په څرک زما د باز وزر ماتېږي
بس په ډنډر دپاسه چوپه خوله کوټواله ښه ده
که چېرته لږه را مسکۍ شوله ډنډر ماتېږي