غزل
سر به ښکته چا ته نه کړم په جــهان کــښی
زيږيدلی يم لمن د کـــــــــــــوهـــستان کښې
هسـې رنـګه بـی ايمان دی په پـــښتو کښې
لکه څنګه چې پښتو می ده په ايمان کښې
لـکـه غـاښی د خـيـبـر چـې ټـيـنـګ ولاړ دی
هـــر غــيــلـم وتــه ولاړ يــم پــه مـيـدان کښې
څـه کـه خـاورې مـی جـثـه شـوه سـتا د لاسه
اسويلی وی دی چی ګرزی په اسمان کښې
دغــه پـيـر د پـيـر زوئينې بـه هـــم تــېـر شـي
اې يـوسفه داسې کـيــږې په کـنـعـان کښې
مــا خــو مـخ د پـســرلــی چـــرتـــه و نــه لــيـد
چی ستومانه می ښه ځان کړ په خزان کښې
مـــا لــــپـاره هــغـه لـــومـــی د صـياد شـــوې
امـــيـــلونــه چـی په لاس وو د باغوان کښې
پـــه پـــوکـــــــو د دښــمـنـانـو بـه مـړه نـه شـې
د پـښـتـو شـمـع بــلـــيــږې پـه طـوفـان کښې