نظم، زما سوات
په کومه ژبه به سندرې وايو
يارانو نه دی د غزلو موسم
دي په قدم قدم سرې وينې پرتې
دے د سرونو پرېکولو موسم
دلته وباء په هر وګړي راغله
نن ئې حالات په تصوير لوبې کوي
د بې امنۍ سيلۍ د کومې راغله
چې نن د سوات په تصوير لوبې کوي
ما په ژوندون چرته ليدلی نه ؤه
د انسانانو د رېبلو موسم
د باجوړ نه سرې لمبې خيژي بيا
هر سړے وير کوي ژړا کوي نن
هوا کښې غوښې وينې خيژي اوس بيا
توپونه وازې خلې غړمبا کوي نن
خدائې خبر چې د کومې لوري راغی
په ژوند د اور د ورولو موسم
پاڼه چنار هم پاڼې پاڼې ښکاري
د ژوند چينار ئې د ژوندون پرېوتی
هر څه بېللي دي تش پاڼې ښکاري
پکښې د زړونو نه سکون پرې وتی
زړه راډک شوے دے د هر وګړي
په ژړا ژاړي د ژړلو موسم
زه د خیبر زغمونه نشم زغمی
وجود ئې ټول دے د زخمونو نه ډک
په سر ئې بل اورونه نه شم زغمی
هر يو منظر دے د بمونو نه ډک
وېره د مرګ په زندګۍ خوره ده
دے د ژوندون د توئېدلو موسم
نن مې د زړه د پیښور په جبين
خال د بارودو د لوګو پريوځي
خولې ئې راغلې نن اوتر په جبين
سوزي د پاسه په لمبو پرېوځي
دا کوم جابر مو نن د شونډو وړي
د موسېدلو خندېدلو موسم
د مالاکنډ د ابشارونو شوخي
نن د بارودو په لمبو لامبيږي
د جنت خېزه منظرونو شوخي
په تودو وينو د زلمو لامبيږي
د قامولۍ شوګير احساس له شباب
ګورم په خوب د پرېوتلو موسم
O´´ zama swat
By: Shabab Ranizai
د پښتنو قامی سنګر