غزل
کلي او کوڅې له خوبه اوباسي
جنګ چې سترګې سرې له خوبه اوباسي
ستا ټوپک دې ستا په لاس کې وچوي
پېغلې پښتنې له خوبه اوباسي
څه دستا غمونه ، یادګارونه شي
څه مې وسواسې له خوبه اوباسي
ورځ یې په وعدو راباندې تېره کړه
بیا به مې د شپې له خوبه اوباسی
دا تنکی زلمی او دا تنکۍ مینه
پرېږده چې ډېوې له خوبه اوباسي