ما ګل درته نیولی دی د مـــــینی په دستور

ما ګل درته نیولی دی د مـــــینی په دستور
ته ما ته هیڅ نه ګوری لا په سترګه د مزدور

نه زه د تــا مـــریـــی یـمـه نـه تـه ځــمـا بـــادار
بی هیڅه سپکی سپوری وروی د خپل غرور

هوا چی شی په لاس کی د غرور د ظالمانو
بی وزلو ته به هرڅوک وی ولاړ لکه تربور

ځان وژنوبریدونوکړه د پښتون مېنه ویجاړه
نـړئ نـاستـه په سوچ ده پر ټغر لا د تــــــــرور

زرغونه به بیدیا شی ،د ریــدیــــو د ګلونو
وږمی چی راخوري شي د سپرلیو د سرور

ګوګل کی به دننه د زړګی د سرو سکروټو
اورونه بــه ایــري شـي د ګــل وږمــوظــهور

د میني په ورشـــــو کی که سارا ده او که کلی
مین لره ښکاره شی ګل مخونه سپین او سور

درغـنـه د اوګري د طـالـبانـو تشه مــه شه
چی ږیره د ملا می هم فاران ګڼی هم طور

سارا به تکه شنه شی که یو ځلی مجنون مخی
له برید د ځان وژونو نه ځان وژغوری په کور

ساقی زرشه ووایه په څښاک کی دی څه ورکړل
شو ستا په څښاستون کی مبارز څاپی رنځور

شاعر ته

ته خو ګل یودغاټول ئی***زرغون شوی پښتونخواکی
شـــګـــوفـــه دی د ښکلا هم***ده هغه پاکه هـــــــوا کی
نه د چا د پګړئ ګل شوی***نــه وربل هــــم د لـــیـــلاکی
د ناپوه ملیـــــار د لاسه***نـــــــن ئی پروت په اروپا کی
چی ته ګله زړه ته زیر شی**درتـــــه وائـــی پـــــــــه ژړاکی
ته خو ګل د پښتونخوا ئی***ځه ځلیږه پښتونخوا کی
لدی ژونده د پـــــــــردیسه***ښه ده مړیـنـه سـړبـنــــا کی