غزل
جانانه سترګى خو دي خومارى خوند راکوى
جانانه په راسو کښې دي سري بنګړى خوند راکوى
کومو دى په پټه پټه ستا د سترګو ديدونه
جانانه ماته خو ستا دسترګو ديدونه خوند راکوى
قربان قربان دى سم جانانه ستا د ځوانى څخه
جانانه اوس ماته يواځى ستا ښائسته ځوانى خوند راکوى
محبت به درسره کوم او زړه به راکوي
جانانه اوس خوماته په ژوند کښې ستا محبت خوندى راکوى
نعيم خو شپه او ورځ وي ستا د عاشقى سوچونه
جانانه اوس خو هر وخت ستا سوچونه خوند راکوى